Zondag 3 augustus - Met een tractor in zee

Op zondag slaapt de schapenboer uit. De honden hebben ruim een uur geblaft. Jan vermoedde dat ze ophielden omdat ze (eindelijk) hun ontbijt hadden gekregen.

In het nabij gelegen stadje Kingsbridge deden we inkopen in een grote supermarkt. Nadien wandelden we even langs het jachthaventje. Vanop de kade waren verschillende kindjes ijverig krabben aan het vangen.

Op weg naar de auto kwam ik heel erg in de verleiding om een prachtig vogelhuisje te kopen dat een man zelf had geknutseld ten voordele van de voedselbank. Mijn nuchtere Jan vond dat je het thuis nergens kon zetten en bovendien hadden we geen cash bij ons.

Op het marktplein stond een honderd jaar oude houten kar, versierd met bloemen, het typische vervoersmiddel van Devon. De karren van toen werden extra smal in elkaar getimmerd om te passen op de vele nauwe en kronkelende wegen. Ik denk dat Jan hier liever mee zou rondrijden dan met onze auto.

We reden verder naar het mooie badplaatsje, Bigbury-on-Sea. Je kan er met de zeetractor naar Burgh eiland rijden. Het is heel prettig om in de hoge bak te staan en te genieten van het zeezicht. Het eiland is bij laag tij via een grote zandbank verbonden met het vasteland. Als je het juiste moment afwacht, kan je er gewoon naartoe wandelen.

De Saint Michael kapel die vroeger boven op het eiland stond, is niet bewaard gebleven, maar doet onmiddellijk denken aan Saint Michael’s Mount en Mont Saint Michel.

Op Burgh eiland aten we barbecue worst en kippenvleugels met frietjes op het terras van The Pilchard Inn. Toen we onze bestelling wilden doorgeven in een piepklein kamertje, lag er een dienster plat op haar buik. Ze probeerde een vogeltje te redden. Nadat ze de koeltoog met ijsjes had opzij geschoven, is haar dat gelukt. Ze wilde het diertje buiten laten wegvliegen, maar het bleef rustig op haar hand zitten. Met haar lange zwarte haren, haar transparant blanke huid en haar tengere figuur leek ze zo uit een elfen verhaal te zijn gestapt. Het diertje is nog een hele tijd op haar schouder blijven zitten terwijl ze verder werkte.

We zijn naar de top van het eiland gewandeld, maar hadden toen onze regenjas wel nodig. Het was de hele dag al overtrokken, maar nu waren de fijne neveldruppels toch veranderd in regen. Het chique hotel waar ooit Agatha Christie logeerde, lag in de mist.

Wachten op de zeetractor om weer naar het vasteland te rijden zagen we niet zitten. Het was ondertussen laag water en we zijn over de zandbank terug gestapt. Natuurlijk ben ik even gaan pootjebaden.

In Bigbury-on-Sea regende het niet meer maar de bankjes waren nat. We hebben binnen gescrabbeld met zicht op zee.

Weer thuis hebben we boterhammetjes gegeten. Een korte avondwandeling langs de boerderij maakte deze zondag tot Just a Perfect Day.

Tot morgen