Zondag 11 augustus 2024 Mont Sainte Odile en… thuis

Vanmorgen hebben we op ons gemakje ingepakt. Zo konden we rustig afscheid nemen van ons zachtgeel geschilderd huisje met de koekoeksklok, een voortuin met hortensia’s en een bos als achtertuin…

De rit naar Mont Sainte Odile leidde ons door een heel ander landschap dan we tot nu toe zagen. Geen wijnranken maar stevige bergen, geen afgebladderde gevels op zijn Frans, maar mooi geschilderde huizen op zijn Duits. De streek heet Le Hohwald en was erg populair bij onder andere de Nederlandse koninklijke familie en generaal de Gaulle. De rit vroeg de nodige concentratie van chauffeur Jan. Stijgend en dalend langs haarspeldbochten reden we van de ene col naar de andere. We werden vaak vergezeld door moedige wielertoeristen en overmoedige motorrijders.

Bovenop een berg ligt het imposante klooster Sainte Odile. De panoramische vergezichten op de Elzasvlakte en het Zwarte Woud in de verte zijn er prachtig. Het klooster is gebouwd met roze zandsteen. De vensterramen van het aanpalende gastenverblijf zijn voorzien van geraniums en hier en daar hangt een wit donsdeken te verluchten. Toch is het een streng ogend gebouw dat uittorent op een hoogte van 763 meter. De kleine Odilia was de dochter van een wreedaardige hertog. Toen hij vernam dat zijn pasgeboren dochtertje blind was, wilde hij haar vermoorden. Moeder en kindje vluchtten naar een klooster. Toen het kleine meisje daar gedoopt werd, kreeg ze haar gezichtsvermogen terug. Er stroomde nog heel wat water naar de zee vooraleer de vader enigszins bijdraaide. Hij schonk haar uiteindelijk een kasteel. Odilia, wat dochter van het licht betekent, werd de beschermheilige van de Elzas. Een groot aantal van de pelgrims die vandaag de Mont Sainte Odile beklimmen, zijn op weg naar Santiago de Compostela. We zagen een jong meisje met een zware rugzak over het bospad stappen op haar eentje. Bewonderenswaardig.

Er was geen parkeerplaats vrij bovenop de berg. Vanop de lager gelegen parking hebben we dus ook een ministukje van de pelgrimstocht gedaan. Gezien de hoge temperatuur mag je de afstand drie keer verlengen 😉

Motorrijders wilden hun blinkende grote liefde niet op de parking onderaan, eigenlijk een gewone weide, laten staan. Vlakbij het klooster was parkeerplaats voorzien voor minder mobiele personen, ideaal om hun rijdende salonzetels neer te zetten. Dat was buiten drie gendarmes gerekend die onder de bomen in de schaduw stonden en de foutparkeerders aanpakten.

We hadden niet gereserveerd maar mochten toch lunchen op het kloosterterras, dat in onze gids drie sterren kreeg. Het uitzicht was prachtig en bovendien zaten we in de schaduw. We moesten redelijk lang wachten op onze maaltijd. De onervaren maar heel vriendelijke ober en het heel lekkere eten, maakten dat ruimschoots goed.

We bleven nog een tijdje nagenieten ook al hadden we nog heel wat kilometers voor de boeg. Mont Sainte Odile was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt om deze mooie vakantie af te sluiten.

Heel veel liefs uit… Mortsel!!!