Woensdag 7 augustus 2024 Riquewihr en Kientzheim

Vanmorgen zorgde een grijs wolkendek voor wat afkoeling, maar echt koud was het gelukkig niet.

Onderweg naar het middeleeuwse stadje Riquewihr motregende het eventjes maar we hadden geen jas of paraplu nodig in het stadje. Vanop de redelijk brede kasseien hoofdstraat keken we uit op hoge vakwerkhuizen in vrolijke kleuren.

We dronken een koffietje/theetje bij een Italiaan van onze leeftijd. Onder een dikke laag brillantine was er geen grijs pijltje te bespeuren in zijn gitzwart kapsel. Bovendien was hij helemaal in het zwart gekleed en daardoor viel het wit van zijn mooi gepoetste bordeelsluipers echt wel op. De zon kwam erdoor en de mooie bloemen op het terras kwamen nog meer tot hun recht. Plots begon er een sirene te loeien en gezien de toestanden in de wereld van vandaag vond ik dat redelijk beangstigend. Jan, die nog in het leger is geweest, stelde me snel gerust. Pas als een sirene na de derde keer blijft bleiren, dreigt er echt gevaar, anders is het gewoon een oefening. Ik was blij toen het schril geluid langzaam wegzakte na die derde keer.

Anders dan in Ribeauvillé vonden we in Riquewihr snel een gezellig restaurantje waar we lekker gegeten hebben. Het zou kunnen zijn dat Jozefientje er in Coo de aanzet heeft toe gegeven. Want we keken er opnieuw naar uit om met een toeristentreintje mee te rijden. Net zoals gisteren voerde de tocht niet alleen door de stad maar ook door de glooiende wijngaarden. Vanop een heuvelrug konden we het stadje tussen het groen zien liggen en het leek wel een tekening van Anton Pieck, zo sprookjesachtig. Plots werd een bliksemflits gevolgd door een krakende donderslag. De regen ratelde op het dak van het treintje zodat we de microfoon harder moesten zetten om de interessante uitleg nog te kunnen verstaan. We schoven naar het midden van onze bank zodat de dikke druppels ons niet konden raken. Het was spectaculair om het wolkendek boven de heuvels te zien variëren van donkergrijs vlakbij naar vaalblauw in de verte. Het bleef blaasjes regenen toen we het stadje opnieuw binnenreden. De volgende rondrit startte pas een kwartier later. We bleven even in het treintje schuilen. Zo goed als droog bereikten we de parking.

Onze volgende stopplaats was het lieflijk dorpje Kientzheim. Zonder onze reisgids zouden we er waarschijnlijk gewoon voorbij gereden zijn. Buiten een enkele toerist en een graatmagere kat hadden we de middeleeuwse straatjes voor ons alleen.

Ook al ben ik verre van een echte wandelaar, onze stappenteller tikt elke dag wel aan. Mijn voeten vonden de 8243 van vandaag wel voldoende, ook al haalden we er gisteren ruimschoots 10.000. We besloten om langs de Col de Bagenelles weer naar huis te rijden. Onderweg stapten we nog even uit om te genieten van het zicht op een diep uitgesneden vallei.

We zijn voor ons doen redelijk vroeg thuis, misschien zit er nog wel een spelletje scrabble in op het terras van ons huisje. Onze vriendelijke buurman, die we “monsieur bever” hebben gedoopt, is niet met zijn houtblokken bezig. Dat wordt een rustige avond.

À demain