Maandag 5 augustus 2024 Naar Sainte-Marie-Aux-Mines

Vanmorgen vertrokken we om twintig voor tien richting Hasselt. Kristien en Filip reden gisteren naar Zwitserland om er hun kersverse neefje te gaan bewonderen. Ze hadden rond Brussel heel veel oponthoud door de sluiting van de Leonardtunnel. We zijn blij dat we hun advies om Brussel te vermijden hebben gevolgd want de rit is vlot verlopen. We picknickten iets voorbij Luik en Jan was onder de indruk van mijn Damart koeltas, die alles lekker fris heeft gehouden.

Rond één uur reden we Luxemburg stad binnen. We parkeerden in een hypermoderne en kraakpropere ondergrondse parking. Elke staanplaats was bovenaan voorzien van een groen of rood lichtje, zo zag je onmiddellijk waar er nog plaatsen vrij waren.

We startten onze wandeling in Les Parcs de la Pétrusse, ik zou het zelf Parcs de l’ escalier noemen. De wandelpaden liggen meters lager dan de omliggende straten. De trapjes naar beneden zijn pittoresk, maar niet erg gelijkmatig en grote delen hebben geen trapleuning. Gezien de temperatuur zijn we maar gedeeltelijk afgedaald. Zo hadden we toch al een mooi zicht op de indrukwekkende Pont Adolphe.

Op een terrasje in het autovrije stadsdeel dronk Jan een alcoholvrij biertje en ik een mocktail. Het toilet vinden was niet vanzelfsprekend, er was er maar eentje en de deur zag eruit als een boekenwand. Luxemburg is een mooie stad met brede lanen en statige gebouwen, maar we moeseten onze rit verder zetten.

In de buurt van Nancy en Metz was het verkeer wel redelijk druk, maar we bereikten vlot ons huisje. De eigenaars, een sympathiek ouder koppel, stonden ons al op te wachten en heetten ons welkom met een fles schuimwijn en een mooie doos koekjes. Ze waren net vertrokken toen de deurbel ging. We dachten dat ze iets vergeten waren, maar wie stond daar voor onze neus? Kristien en Filip! Dat was een fantastische verrassing! Ze zijn maar kort gebleven, want ze hadden nog heel wat kilometers voor de boeg op hun terugweg van Zwitserland. Ze genoten duidelijk nog na van de eerste ontmoeting met kleine Wolfram, het eerste kindje van de zus van Filip.

We aten spaghetti Bolognese. De saus hadden we diepgevroren van thuis meegebracht. Dat was een goed idee, want op het eerste zicht is er hier in de buurt geen restaurant. We verblijven in een gehuchtje waar we alleen het ruisen van de beek en het gepiep van de zwaluwen horen. Het huisje is voorzien van buitenverlichting die aangaat als er beweging is. De eigenaars hebben ons al verwittigd dat de lampen regelmatig zullen aangaan, maar dat de boosdoeners dan kleine reeën zijn.

Groetjes uit la douce France