Maandag 27 juli - Naar Dirleton

Vandaag stond er een lange rit op het programma zodat we morgen niet te ver moeten rijden naar de ferryterminal in Newcastle. Na een uurtje rijden stopten we bij Falloch Falls. Er is een mooi wandelpad naar de waterval aangelegd met trappen en uitzichtpunten. Op de kleine parking rijden vele toeristen af en aan en natuurlijk waren de midges ook weer van de partij. 
Daarna stond Loch Lomond op ons programma. Jan heeft vroeger in ons koor dikwijls de solopartij gezongen van het bekende lied: I’ll take the high road…”  We stopten in het schattige dorpje Luss, waar je tussen de kleine huizen vol bloemen kan wandelen naar de pier. Je hebt er een prachtig zicht op het meer, de eilandjes en de bootjes. 
Toen we ook het kerkje wilden bezoeken, moesten we even wachten tot een frêle oud dametje de zware deur voor ons opende. Net als haar vader dat vroeger had gedaan, zorgde zij nu voor het kerkje. Ze deed dat niet alleen, ik vermoed dat zij eerder het hulpje was van de andere dame die wat later binnenkwam en die duidelijk de leiding had. Het kerkje behoorde tot “The Church of Scotland”. Anders dan “The Church of England” waar de koning of koningin de leiding heeft, is er een grote autonomie in elke parochie. Eén keer per jaar komen de dominees die door hun eigen mensen verkozen zijn, in Edinburgh samen om een “moderator” te kiezen. Die persoon heeft gedurende één jaar een soort algemene toezichtsfunctie en ruimt het jaar nadien plaats voor iemand anders. De kerkjes die nog hun oorspronkelijke bouwplan hebben bewaard, zoals dat van Luss, hebben de letter T als grondplan. Op het kruispunt, dat als het midden wordt beschouwd, ligt de bijbel en staat ook de preekstoel. We kregen deze deskundige uitleg van de “leading lady”, terwijl de andere regelmatig veel te hard fluisterde: “she knows everything, she has such a good memory.” 
We hebben lekker gegeten in The Village Rest, we moesten wel lang wachten vooraleer ons bord op tafel stond. 
Zodra we Loch Lomond achter ons lieten, veranderde het landschap. De heuvels waren niet meer zo hoog en grote glooiende graanvelden  maakten het landschap minder woest. Bye, bye prachtige Highlands.

Een eind verderop hielden we halt in Stirling, een garnizoenstadje. Het indrukwekkende fort kan je al van ver op de heuvel zien liggen. Mary Queen of Scots hield zich hier nog verschanst achter de stadsmuren uit schrik voor Hendrik VIII maar het was uiteindelijk zijn dochter Elizabeth die haar liet onthoofden.

De huizen en gebouwen zijn hier statig met dakkapellen en torentjes, soms zelf met trapgevels, allemaal even robuust en even grijs. Vlak voor we wilden doorrijden, zagen we nog een eekhoorntje, uiteraard ook grijs ;-)

Een heel stuk naar het zuid-westen hielden we halt bij een echte must-see plaats, de Kelpies. Het zijn twee gigantische metalen sculpturen van paardenhoofden. Het ene paard lijkt water te drinken en het andere werpt zijn blik omhoog. Kelpies zijn eigenlijk boosaardige watergeesten die allerlei vormen kunnen aannemen, soms die van een mooie, jonge vrouw maar vaak die van een veulen of paard. Hun bedoeling is om je nietsvermoedend mee onder water te sleuren. De kunstenaar koos voor kelpies in de vorm van paarden omdat vlakbij een sluizensysteem ligt waar vroeger werkpaarden de boten trokken. 
De sculpturen zijn prachtig, eerst en vooral door hun grootte maar ook door de kracht die ze uitstralen. Als je de paardenhoofden zou aanvullen met bijpassend lijf en benen, zouden ze meer dan 200 meter hoog zijn. 

Het was ondertussen al vrij laat geworden en daarom zochten we op het internet een leuke picknickplek. Die vonden we vlakbij de oranje rode treinbrug over de Firth of Forth. We knabbelden onze broodjes op en zagen de treinen over de brug rijden, maar die leken op miniatuurtreintjes van een treintafel. Heel wat meeuwen kwamen op onze bank af maar gelukkig waren ze niet agressief.

We hadden nog drie kwartier rijden voor de boeg door een vlak landschap waar je heel ver kon kijken naar de steeds veranderende lucht. 
Dirleton is een rustig dorpje. We verblijven in hotel The Open Arms. De jongeman die ons de weg naar onze kamer toonde, ontving ons niet echt met open armen. Hij liet me zelf mijn koffer naar boven sleuren, terwijl hij vertelde dat hij een Engelsman was. Schotse vriendelijkheid konden we van hem dus niet verwachten. 
Onze kamer is heel fleurig: kussens en gordijnen met zachtroze rozen en op de muur achter ons bed behangpapier vol dikke dahlia’s.

Liefs