Vrijdag 24 juli - Naar Fort William

Vanmorgen reden we na een stevig ontbijt door Glen Shield waar de bergen erg hoog en woest zijn. In deze vallei is al heel wat moeite gedaan om meer dennenbomen aan te planten. Overmatige kap en overbegrazing hebben er in het verleden voor gezorgd dat massaal veel bomen zijn verdwenen. Door het ruige klimaat, waar wij op deze vakantie weinig van hebben ondervonden, is het voor bomen niet gemakkelijk om te groeien.

De slingerende baan volgde het prachtige Loch Cluanie dat zich over 8 km uitstrekt. Verderop stopten we bij een uitzichtpunt, maar heel de weg is eigenlijk één groot ‘viewpoint’.

Inkopen doen voor wat mondvoorraad hebben we vanmorgen niet gedaan omdat we er in totaal 50 km moesten voor omrijden. De Jongen die ons bij het ontbijt bediende, liet al wel doorschemeren dat hij het hier te afgelegen vindt.

Tegen 11 uur waren we toe aan iets lekkers maar we hadden geen lunchpakket bij. Toen we plots een pijl zagen naar een kasteel waar je koffie en gebak kan krijgen, hebben we die gevolgd. Wat een ontdekking! Via de oprijlaan passeer je de ruïne van Invergarry Castle. Iets verderop parkeerden we bij het pittoreske Glen Garry Castle, een hotel waar de tijd is blijven stilstaan. Je zou er zonder problemen een Agathie Christie film kunnen opnemen.
We werden er heel hartelijk ontvangen en genoten van een cappuccino en ‘fruitcake’ voor Jan en een earl grey thee met scone voor mij. We zaten in een chique salonkamer met uitzicht op het omliggende park en de rivier Garry. We voelden ons Lord en Lady Peeters of Belgium toen er voor ons met tafelkleed en echte servetten werd gedekt. Hier zou ik wel eens graag overnachten. Nadien maakten we nog een wandelingetje door het domein onder de hoge cipressen. Het valt ons op dat er in Schotland heel veel majestueuze bomen staan.

We reden verder richting Ben Nevis. Sportieveling als ik ben, had ik al snel de enige kabelbaan met gondeltjes van de hele UK gespot! De berg die we zo “opklommen” was dan wel niet de Ben Nevis zelf maar behoorde toch tot de Ben Nevis bergketen. In een kwartier tijd schommelden we in een blauw gondeltje tot op 630 meter hoogte. In een grote niet echt gezellige berghut aten we een lichte lunch. Daarna maakten we een kleine wandeling waarbij we bijna omver werden geblazen door de wind. Het was een heel avontuur. Door de wind waaiden de wolken weg en hadden we een prachtig zicht op het dal. Ben Nevis zelf bleef verstopt in de mist. Misschien zien we morgen de hoogste berg van heel het Verenigd Koninkrijk wel.

Onze B&B ligt aan de waterkant en we werden heel hartelijk ontvangen. Net buiten onze kamer staat een tafeltje vol whisky flessen waarvan je zelf mag schenken. Onze landlady zei dat het om een “honesty bar’ gaat. Ze heeft duidelijk veel vertrouwen in haar gasten. 
‘s Avonds reden we terug naar het centrum van Fort William. Je kan er van ons verblijf eigenlijk wel naartoe wandelen. Een half uur heen vonden we geen probleem, maar tegen te voet terugkomen zagen we op. Gelukkig vonden we in dit heel drukke stadje snel een parkeerplaats. De hoofdstraat is autovrij en volledig gericht op toeristen. Souveniertjes kopen ging vanzelf, maar een restaurant vinden met twee plaatsen vrij was niet zo eenvoudig. Gelukkig ontdekte Jan boven een ‘fish and chips shop’ het restaurant “Fishy Fishy”. Het was er gezellig en lekker. 
Tot morgen!