Donderdag 31 juli - National Trust dag

Het ontbijt vanmorgen was lekker en heel verzorgd. Annie, onze gastvrouw, verwent ons. Ze is een gepensioneerde verpleegkundige. Waarschijnlijk is het hier daarom zo kraaknet. Haar man heeft vroeger bij de spoed gewerkt. In de ontbijtkamer staat een foto van een reddingshelikopter.

In de voormiddag bezochten we Ightham Mote, een 700 jaar oud kasteel met hofgracht. De verschillende middeleeuwse en Tudor bewoners hadden allemaal een hechte band met de royals van hun tijd. Een groot vertrek dat later werd omgebouwd tot kapel, is voorzien van een plafondschildering met de wapens van Hendrik VIII en zijn eerste vrouw, Catharina van Aragon. Het heeft niet mogen baten want de koning vond Ightham Mote te minnetjes om er te verblijven.

De laatste eigenaars waren Amerikanen. De echtgenote had een zwakke gezondheid. Hun woonst in de Rocky Mountains eiste te veel van haar zieke hart. Daarom verbleef ze in Ightham Mote. Haar man pendelde tussen de twee continenten. Mevrouw is maar 44 jaar geworden. Meneer richtte de kamer in die ik de mooiste vond, de bibliotheek. Om de ruimte licht en gezellig te houden werden speciale boekenkasten ontworpen die als een soort taartpunt tussen de ramen naar voor springen. De boeken staan in dubbele rijen rug aan rug. Tussen de taartpunten staat een prachtig bureau en iets verderop een zeer mooi salon. De stof van de zetels is vrolijk gekleurd en staat vol vogels; prachtig!

In een hoek hangt een schilderij met als onderwerp Ightham Mote van de hand van niemand minder dan Winston Churchill.

Na een lekkere lunch op een terras terwijl het pijpenstelen regende, wandelden we nog even door de mooie tuin zonder nat te worden. Die regenbui was op het ideale moment gestopt.

De namiddag brachten we door in Chartwell, het huis waar de Churchills het grootste deel van hun leven hebben doorgebracht. Sir Winston zag zijn vrouw heel graag, maar ze heeft wel veel met hem te stellen gehad. Hij gedroeg zich totaal onverantwoord op financieel vlak. De Churchills hebben aan de rand van een faillissement gestaan, met een schuldenput van 20.000 pond. Een rijke makelaar heeft die voor hen voorgeschoten met als enige voorwaarde dat ze hem moesten terugbetalen wanneer dat voor hen uitkwam. Toen de makelaar overleed, moesten de Churchills de schuld niet eens meer aflossen.

Chartwell is prachtig gelegen in een glooiend landschap. Zodra je de woning binnenstapt, voel je de sfeer van warme huiselijkheid. Sir Winston richtte zelf een klein museum in in zijn eigen huis om alle medailles en eerbetuigingen die hij in zijn lange leven ontving, ten toon te stellen. Eentje waar hij zelf ontzettend trots op was, dateert uit zijn schooltijd toen hij de eerste plaats behaalde in een wedstrijd schermen.

Ik was het meest onder de indruk van zijn Nobelprijs voor literatuur.

De National Trust gidsen die in elke kamer een oogje in het zeil houden, zijn erg vriendelijk en geven graag uitleg. Zo vernamen we dat wat een foto van het Witte Huis leek die wat waterschade had geleden, in feite een soort kast was, waarin genummerde kaarten zaten. De Amerikaanse President beschikte over precies dezelfde kaarten. Op die manier konden beide staatsmannen via de telefoon perfect communiceren over de oorlogssituatie.

Bij ons verliep het GPS-systeem iets minder, want er was vaak geen internetverbinding. Bovendien brak het houdertje voor de GSM af. Met wat Pieter-Jan een “bush fix” zou noemen - en ik “ducttape” - kon Jan toch de weg vinden naar huis via Chiddingstone. Het dorp, eigenlijk gewoon één straat, is volledig eigendom van… de National Trust. We wandelden naar de zwerfkei waaraan het dorp zijn naam dankt en stapten ook even rond het plaatselijke kasteel.

Onderweg naar huis hielden we halt bij The Bottle Inn om de inwendige mens te versterken.

Morgen verlaten we de Garden of England en rijden naar Devon. De Engelse kindjes hebben zomervakantie, dat gaat chauffeur Jan wel ondervinden, vrezen we.

Tot morgen!