Dinsdag 14 juli - Abdijendag

De wind waaide en de golven waren twee meter hoog en toch hebben we goed geslapen. De zee zal ons in slaap gewiegd hebben, vermoed ik. Het ontbijt aan boord was heel uitgebreid. Alleen het passeren langs de douane verliep heel traag. We hebben zeker een uur in de wachtrij gestaan. Zo konden we vier schattige Trabantjes op een rij bewonderen. Hun bestuurders waren Duitsers met een behoorlijke bierbuik, een zwarte T-shirt met doodskoppen, een pet met de klep naar achter en een sigaret waarvan de stank mijn open raam binnenkwam. Toen we eindelijk de snelweg opreden werden ook de uitlaatgassen van de autootjes in onze richting geblazen waardoor ik ze niet meer zo schattig vond. Gelukkig reden ze snel een parkeerstrook op. We kozen voor de pittoreske A68 om naar Jedburgh, de eerste stad over de Schotse grens, te rijden. Verkeersborden waarschuwden ons voor “blind summits” en “hidden dips” maar toch schrokken we even toen bergop de witte bestelwagen die voor ons reed, plots in het niets leek te verdwijnen. In Jedburgh aten we een lekkere lunch in brasserie “Simply Scottish”. Het was er heel druk maar iedereen werd snel en vriendelijk bediend. De ruïnes van Jedburgh Abbey lagen in de zon te schitteren. De ogenschijnlijk vredige plaats kende een woelige geschiedenis omdat ze zo dicht bij Engeland ligt. Er is heel wat afgevochten tussen de Engelsen en de Schotten. De abdij werd gesticht door Augustijnen die graag contacten onderhielden met de buitenwereld. De volgende stopplaats op ons programma was opnieuw een abdij of wat er van overbleef. Melrose Abbey werd gesticht door Cisterciënzers, een strenge contemplatieve orde. De broeders, uit arme gezinnen, kregen twee keer per dag te eten omdat ze minder moesten bidden maar des te meer werken. De paters, uit begoede families, aten maar één keer. Het grootste gedeelte van hun dag werd in gebed doorgebracht, wat minder energie kostte. Voor de abt lag dat uiteraard anders want hij moest hooggeplaatste gasten ontvangen. Als je tussen de restanten van de abdij wandelt, is het moeilijk te begrijpen dat hier ooit de grootste schapenboerderij van heel Europa stond en dat deze plaats dankzij de Tweed wol ook de rijkste van heel Europa was. We vonden een heel mooie picknickplaats op ongeveer 8 kilometer van Melrose, Scott’s View. Het was één van de lievelingsplekken van Sir Walter Scott, de beroemde schrijver van o.a. Ivanhoe. Het uitzichtpunt is inderdaad prachtig. De bossen op de glooiende flanken van de vallei kregen allemaal de naam van een roofvogel. Het rode torenvalkbos wacht op de terugkomst van deze roofvogel, hij werd hier uitgeroeid. Sir Walter Scott was in zijn tijd zo populair dat zijn begrafenisstoet 1,5 km lang was. Het verhaal gaat dat de paarden die vooraan in de stoet liepen, spontaan halt hielden bij Scott’s View. Ons hotel, Dryburgh Abbey hotel, ziet eruit als een klein kasteeltje. Het ligt vlakbij de gelijknamige abdij waar Walter Scott begraven ligt. Onze kamer is zeer ruim en heeft een erker met grote ramen. Het probleem is dat die ramen niet opengaan. Bovendien staat het hotel bekend als uitzonderlijk “dogfriendly”, er hangt hier een muf geurtje. We hebben het raampje van de badkamer opengezet en Jan plaatste het vuilbakje tussen de deur van de gang zodat er toch wat tocht is. Op het zitje onder de bureautafel liggen eigenaardige bruine minipluisjes. We houden onze koffers gesloten en voor de nacht zullen we elkaar wensen: sleep tight see that the bed bugs don’t bite ;-)