Maandag 4 augustus - Exeter en Totnes

We waren wat op onze hoede voor uitlopers van zomerstorm Floris en reden daarom landinwaarts naar de hoofdstad van Devon, Exeter. We kozen voor een Park and Ride gelegen in een KMO-zone op minder dan 5 km van de stad. De meeste bedrijven waren grote garages. Op de bus vertelde iemand dat het wat aanbod van automerken betreft, deze zone de grootste van heel Europa is. et diertje is noigHet

We bereikten de stad op het middaguur en het had nog geen druppel geregend.

Na onze maaltijd kwam daar verandering in. We wandelden op minder dan 10 minuten naar de kathedraal. Daar was enkel een audiogids beschikbaar. Er werden wel aan aantal groepen rondgeleid, maar die hadden vooraf gereserveerd.

Met de stem van de Dean zelf in ons oor wandelden we van nummertje naar nummertje. Het plafond vol in steen uitgebeitelde waaiers en prachtige sluitstenen is indrukwekkend. In heel Europa vind je nergens zo een lang gotisch gewelf uit één stuk. Toen met de bouwwerken werd gestart, was de toren van Winchester net ingestort. Daarom opteerde de toenmalige bisschop ervoor om twee torens te laten bouwen in Exeter. Die twee robuuste bouwsels konden het gewicht van het zware gewelf dragen.

In het groot koor bewonderden we nog prachtig houtsnijwerk dat dateert van de middeleeuwen. De troon van de Bishop, 18 meter hoog, is uit elkaar gehaald tijdens de Tweede Wereldoorlog en veilig opgeborgen. Toen pas werd ontdekt dat er geen enkele ijzeren nagel aan te pas was gekomen.

In The Refectory aten we een eerder oudbakken scone. We zaten naast een Amerikaans echtpaar uit Illinois, leden van een zangkoor dat door de kathedraal was uitgenodigd. De vrouw geeft les aan een universiteit. Haar dochter zal over twee jaar starten met haar hogere studies. Gezien de toestand in de VS zijn ze van plan om haar naar het buitenland te sturen. Illinois ligt vlakbij Canada. Het koppel speelt met het idee om naar Canada uit te wijken. Ze zijn bang dat ze net zoals het hoofdpersonage in The Handmaid’s Tale van Margaret Atwood, de knoop om te emigreren te laat zullen doorhakken. Aan de universiteit van de vrouw zijn buitenlandse studenten nu een rariteit. Ze vindt de hele situatie beangstigend. Wat zijn we blij dat we in ons Belgenlandje nog vrije mensen zijn.

We wandelden langs de rivier om onze benen te strekken. Het was de hele tijd parapluutje open, parapluutje dicht, regenjas aan, regenjas uit. Rond vier uur brak de zon door. Tijd om weer richting kust te rijden.

Halverwege hielden we halt in het charmante stadje Totnes. Op een gezellig terras aan de waterkant hebben we een kleinigheid gegeten. De brutale meeuwen, waar de ober ons voor had verwittigd, lieten ons met rust. Ze hadden het gemunt op een Frans gezin met kinderen die dat een echte attractie vonden.

Totnes heeft een kasteelruïne, een soort motbussel. Om er een glimp van op te vangen , wandelden we door een wijk waar overjaarse hippies winkeltjes hadden en waar het behoorlijk sterk naar wiet rook.

Floris heeft hier weinig van zich laten horen. Wat hij in Schotland heeft aangericht, is ons niet bekend.

Tot morgen!