Dinsdag 21 juli - Naar Ullapool

Vanmorgen verlieten we netjes op tijd onze B&B, ruim voor 10 uur. Kadertjes aan de muur van onze kamer hadden ons in vetgedrukte letters verwittigd dat elk half uur na 10 uur ons 10 pond zou kosten. Deirdre, onze landlady, had wel iets van een strenge dame die toezicht houdt in de schoolrefter. Misschien heeft zij die kadertjes gehangen, ze zouden natuurlijk ook van David, de zakenman, kunnen komen.

We verlieten Inverness langs de beroemde brug en konden het niet laten om nog even te genieten van een uitzichtpunt over de Ness vlak na de brug.

Onze rit voerde ons naar Rogie Falls, een waterval van de Blackwater rivier. Het wandelpad was zeer goed onderhouden maar regelmatig behoorlijk steil. Ik was blij dat ik mijn wandelstokken had meegenomen. Door het bos wandel je tot aan een hangbrug waar je kan genieten van het uitzicht op het naar beneden donderende water.

Op weg naar onze tweede waterval werd het landschap langzaamaan woester. Het Schotse woord voor berg is “ben”, maar zodra die hoger is dan 3000 voet (914 m) gaat het om een “munro”. Lang geleden stelde Sir Munro als eerste een lijst op van alle 3000-voeters in Schotland, vandaar de benaming. Schotland telt er 282. Als je ze allemaal beklommen hebt, mag je jezelf een “Munro Completer” noemen.

We vermoeden dat er op onze rit heel wat munros liggen, zeker in de buurt van de indrukwekkende Glascarnoch Dam, een enorm waterkrachtproject uit de jaren vijftig. Toen we over het bouwwerk wandelden, waaiden we bijna weg aan de kant van het 7,2 km lange meer. Aan de kant van het dal was het zo goed als windstil. 
Iets verderop ligt Corrieshalloch Gorge, een diepe kloof waar de Scottish National Trust sinds 2022 zorgvuldig alle niet inheemse planten verwijderd om zo een echt Schots regenwoud te bewaren voor de komende generaties. Daarvoor gaan regelmatig klimmers met ervaring in rappel de diepte in. Een grote foto van zo een klimmer in actie deed Jan terugdenken aan zijn legerdienst, waar hij in Hotton ook aan zo een touw had moeten bungelen.
Voor we aan de wandeling startten, aten we op het terras van café De Raaf een lichte lunch. Het café hoort bij het bezoekerscentrum dat heel veel belang hecht aan ecologie. De raaf kwam in deze streek vroeger veel voor en was erg geliefd door jagers omdat die een soort drone voor hen was om wild op te sporen. De slimme dieren wisten dat de jagers de ingewanden van het geschoten wild achterlieten. Een win-win zouden wij dat nu noemen.

We kozen voor de Ladies Walk, maar de vlag dekte de lading niet. Het was een vermoeiende wandeling met vaak steile en smalle paden met vlak naast ons de verraderlijke diepte. Al sinds 1874 werd hier een hangbrug geplaatst, ontworpen door Sir Fowler, die ook de beroemde Forth Bridge in Edinburgh op zijn naam heeft. Je mag er met maximaal zes personen over heen. De brug kan de sterke windstoten van deze streek aan, maar wij waren toch opgelucht dat er niet al te veel wind stond.
Onderweg ontmoetten we Jake, een boom van een jonge man. Hij was meer dan twee meter lang en met zijn bos rosse haar en dito baard dachten we eerst dat hij een Schot was. Maar hij was op zijn eentje uit Chicago naar Schotland gevlogen om Ben Suilven te beklimmen, één van de iconische bergen van Schotland. Spijtig genoeg was de luchtvaartmaatschappij zijn bagage kwijtgeraakt en miste hij daardoor heel zijn klimuitrusting. Hij heeft waarschijnlijk een hart van koekenbrood want toen een rups het wandelpad over kroop, zette hij die met behulp van een takje netjes in het veilige gras.  De handdruk die hij ons bij het afscheid gaf, was meer dan stevig.

Na de vrij vermoeiende wandeling reden we recht naar ons verblijf voor de volgende twee nachten. Daar heb ik toch even genoten van een half uurtje platte rust. Voor het avondeten reden we terug naar Ullapool. Daar aten we voor het eerst deze vakantie “fish and chips”. Met zicht op de kade smaakte dat heerlijk. We maakten nog een kleine wandeling om te genieten van de zeelucht en kochten nog een paar souveniertjes voor het thuisfront.

Ons B&B ligt op een heuveltop en vanuit onze kamer kunnen we Ullapool en een groot stuk van de zeearm zien liggen. De heuvelruggen zijn met grijze wolken bedekt, echt zoals je je de Highlands voorstelt.

Morgen genieten we verder van de prachtige omgeving.