Maandag 20 juli - To Be Beside The Sea

Gisterenavond werden we in onze B&B welkom geheten door Deirdre maar vanmorgen zorgde haar echtgenoot David voor ons ontbijt. Ondanks zijn kortademigheid en ongezonde rode blos op zijn wangen is hij een vinnig meneertje. Hij heeft dit mooie huis zelf gebouwd; als aannemer wist hij wel hoe hij de prijs kon drukken. Zo liet hij de grond rondom gratis ophogen en dat gebeurde met 87 vrachtwagens afbraak materiaal. Nu hij gepensioneerd is, heeft hij naast de B&B nog wel wat inkomsten. Zo reist hij vaak naar vrienden in Oostenrijk. In het heengaan zitten er flessen whisky in de koffer die bij de terugreis veranderd zijn in flessen wijn. Hij is een fervent jager zowel hier in de streek als in Hongarije. We zijn kunnen ontsnappen aan zijn spraakwaterval want we wilden op tijd zijn voor een boottochtje met de “Dolphin Spirit”. 
Op het bovendek zaten we met onze haren in de wind te luisteren naar de grappige gids, Debbie. We vaarden onder de indrukwekkende brug over de Ness waar dagelijks 30.000 voertuigen overrijden. Het bootje volgde het schiereiland, Black Island, dat zeer vruchtbare grond heeft. De Black Island whisky wordt uitsluitend met locale gerst gedistilleerd. 
Tegenover een landtong, Chanonry Point konden we heel wat dolfijnen zien. Er leeft hier een groep van 200 dolfijnen die zich vooral voeden met Atlantische zalm. Het vraagt van deze tuimelaars wel wat behendigheid om de vissen met de kop eerst naar binnen te werken. Ze slikken de vissen in hun geheel in en met de staart eerst zouden ze teveel last hebben van de schubben.
De universiteit van Aberdeen bestudeert de dolfijnengroep. Aan de hand van foto’s van de rugvinnen zijn ze stuk voor stuk geïdentificeerd   De mensen uit de streek leven mee met elke geboorte en met elk overlijden van een dolfijn. 
In Schotland wordt veel gedaan voor het behoud van de natuur. Zo drijven hier in het zeewater redelijk dichtbij de kust een soort vlotten waar trekvogels die hier komen broeden, ongestoord kunnen zorgen voor hun kuikens.  Ook de white-taled sea eagle is weer terug van weggeweest dankzij natuurbehoudprojecten.

De boottocht duurde twee zalige uren. Vanop zee kan je op een heel andere manier genieten van het landschap en natuurlijk waren de dolfijnen een echt hoogtepunt. We besloten om ook vanop het land te proberen nog wat dolfijnen te spotten. We reden naar het kustdorpje Rosemarkie. Daar aten we een lichte lunch zodat we met voldoende energie konden starten aan de “Dolpin Mile”. Dat is een wandeling langs de baai tot aan Chanonry Point, de uitgelezen plaats om dicht bij de dolfijnen te komen. Ook zonder dolfijnen is het een aanrader, de zilte geur van de zee, de wind in je haren, de vuurtoren en het glooiende landschap in de verte: genieten met een hoofdletter G. 
Om eerlijk te zijn kwam ik nog even in de verleiding om op fossielenjacht te gaan. Fossil Beach, vlakbij gelegen, is enkel te voet te bereiken langs een vrij steile klip. Bovendien kan je er verrast worden door het getij. We waren dan wel iets dichter geweest bij een aantal grotten waar het skelet is gevonden van Rosemarkie Man, een Pictische koningszoon. Met een lengte van 1,68 m en het bovenlijf van een rugbyspeler moet hij wel een verschijning geweest zijn. Hij leefde tussen 400 en 600 na Christus en werd om en bij de dertig jaar. 

Hoe aanlokkelijk ook lieten we Fossil Beach voor wat het was. Net als iedereen stapten we richting vuurtoren. Op de landtong stonden heel wat mensen op uitkijk met hun gsm en soms zelfs met dure fototoestellen in de aanslag. Uiteraard hebben wij dat ook gedaan. Onze inspanning werd beloond want we hebben heel wat dolfijnen gezien en zelfs enkele die uit het water omhoog sprongen. 

Terug in Rosemarkie gingen we even de stokoude pub The Plough Inn binnen, maar er was weinig lucht door al de pizza’s die ze er bakten. Daarom reden we terug naar The Snowgoose waar we net als gisteren lekker gegeten hebben.

Morgen rijden we naar het verste punt van onze rondreis, Ullapool.