Donderdag 16 juli - Blair Castle

Vanmorgen wandelden we van ons hotel naar de Pitlochry dam. Er hoort ook een visladder bij zodat de zalm die stroomopwaarts naar het paringsgebied zwemt, niet tegengehouden zou worden. Een systeem van grote bakken die telkens hoger zijn opgesteld, werkt zeer efficiënt, tenzij de temperatuur van het water lager is dan 7° C. Dan hebben de koudbloedige vissen niet genoeg energie om in te zwemmen tegen het water dat een debiet heeft van 2,8 m/s. Wij waren niet op het juiste moment om de grote trek van de zalmen te kunnen zien, maar educatieve borden gaven een goed overzicht en toonden een filmpje waarop je de zalmen kon zien zwemmen in de visladder.
Op de terugweg verkenden we het stadje. Omdat ik bij het inpakken thuis geen rekening had gehouden met temperaturen van 27° voelde ik me verplicht om een zomerkleedje aan te schaffen, het was ten slotte ook hier solden ;-)

Niet ver van Pitlochry ligt Blair Castle. Het zou niet misstaan in de Efteling, maar het is er waarschijnlijk toch te groot voor. Op de tonen van live doedelzakmuziek wandelden we naar de ingang. We hadden online enkel een bezoek aan de tuinen geboekt, maar een heel vriendelijke jongeman heeft ons ticket geüpgraded zodat we ook in het kasteel binnen mochten. Omdat het nog niet al te warm was, startten we met de ommuurde tuin. Die is erg groot, en naast bloeiende borders en een vijver waar de adellijke familie vroeger in de wintermaanden curling speelde, vind je er ook een boomgaard. De tuin ligt op een helling en is omgeven door de beboste flanken van uitlopers van de Highlands. Het is er prachtig.
In de cafetaria aten we een lichte lunch.

Op zoek naar Highlanders wandelden we onder de schaduw van gigantische sequoia’s. De allergrootste bomen van heel het Verenigd Koninkrijk vind je hier. Eéns uit dit deel van het domein kon het zonnetje weer lustig op onze bolletjes schijnen, en de dazen in mijn benen prikken, maar om Highlanders te zien moet je wat moeite doen. Ze lagen redelijk ver te herkauwen onder een boom, maar toen we weer op ons vertrekpunt stonden, kwamen ze gewoon naar ons toe gewandeld. De twee kalfjes waren heel schattig.
Om even te bekomen dronk Jan een cappuccino en ik een theetje in de cafetaria. 

We stapten Blair Castle binnen en met de audio app op onze gsm begonnen we aan de route. Alleen al de inkomhal vol wapens en jachttrofeeën is zeer indrukwekkend. Je voelt onmiddellijk dat de families die hier gewoond hebben, deel uitmaakten van de toplaag in de high society. Eén van de hertoginnen was de hartsvriendin van Queen Victoria en ook de huidige Duke onderhoudt nauwe contacten met het Britse koningshuis, alhoewel hij in Zuid-Afrika woont. Hij bezoekt Blair Castle slecht één keer per jaar, tijdens de Highland Games.
Het kasteel behoort al geruime tijd toe aan een “Trust” en krijgt talloze toeristen over de vloer. In verschillende vertrekken staan kostuums opgesteld die acteurs en actrices droegen in kostuumdrama’s en historische films. Zo konden we o.a. de kledij bewonderen van Lord Crawley in Downton Abbey en Keira Knightley in The Duchess. In talloze vertrekken staan geborduurde haardschermen. Die moesten de gezichten van de vrouwen beschermen tegen de hitte van het haardvuur. Anders zou hun make-up die uit bijenwas bestond, smelten. De Engelse uitdrukking “to save face” is hierop gebaseerd.

De stamboom van de huidige Duke loopt heel grillig omdat er in de loop van de geschiedenis vaak een mannelijke erfgenaam ontbrak en er een achter-achterneef moest gezocht worden. Dat zal zeker niet gelegen hebben aan een verre voorouder van de huidige Duke. Het rode hemelbed van die man staat nog steeds in het kasteel te pronken, met op de hoeken bovenaan struisvogelveren, teken van vruchtbaarheid. Niet onterecht want hij was vader van 20 wettige kinderen. 
Je zou het kasteel met tussenpozen moeten bezoeken, want er is een overvloed aan kamers en een massa aan kunstschatten. Wij zijn bijna twee uur gebleven en hebben zeker niet alles kunnen bekijken. 
Toen we buiten de herten wilden opzoeken, hadden we minder geluk dan bij de Highlanders. Ze stonden aan de rand van het bos en daar mochten toeristen niet naartoe.

Vanuit Blair Castle reden we nog naar het dichtbij gelegen Queen’s view, een uitzichtpunt genoemd naar Queen Victoria. Je ziet er vanuit de hoogte het Loch Tummel tussen de beboste heuvels, een koninklijke ervaring.

Weer in Pitlochry struikelden we over de toeristen. We haalden daarom wat te eten in de plaatselijke supermarkt en picknickten aan een klein meertje, waar twee vissers naar de waterlelies staarden en een koppel met een hond twee keer voorbij onze bank wandelde. We hebben niet gewacht tot ze een derde keer passeerden. Rustig op onze hotelkamer nagenieten leek ons een beter idee.

Morgen rijden we naar Aviemore en ook daar blijven we twee nachten.