Zondag 19 juli - Naar Inverness

We lieten de mooie Birch Cottage achter vanmorgen en stopten al na een kwartiertje rijden in Carrbridge. Daar liet de chef van de plaatselijke clan in 1717 een brug bouwen waarvan je nu de restanten nog kan zien. De brug werd in de 19e eeuw tweemaal getroffen door hevige overstromingen en ziet er al heel lang uit als een ruïne. 

Op de parking vonden we informatie over een wandelroute langs houten beeldhouwwerken, maar die route bleek onvindbaar; naast de prachtige zitbank aan de parking vonden we wel enkele kleine houten diertjes.

Onze volgende stopplaats was heel wat spectaculairder. Langs een smal kronkelend weggetje waar Jan regelmatig aan de zijkant moest wachten om tegenliggers te laten passeren, bereikten we de belangrijkste prehistorische site van heel Schotland, Clava Cairns. Ik had problemen om het toegangspoortje open te krijgen waarop Jan galant ter hulp schoot. Een Amerikaan riep neerbuigend “you need a man to do that”; zijn vrouw vroeg aan mij of ze hem een lap in zijn gezicht mocht geven.
De Clava Cairns bestaan uit drie grote cirkelvormige, zorgvuldig op elkaar gestapelde stenen. Twee van de cirkels hebben een ingang waar bij elke winterzonnewende de zon de binnenruimte verlicht. Elke cirkel is omgeven door rechtopstaande stenen die lijken op een miniversie van Stonehenge. Archeologen weten dankzij koolstofdatering dat de drie “Cairns” tegelijk gebouwd zijn, ca. 2000 jaar voor Christus. Er zijn sporen van vuur en pollen gevonden die aantonen dat het grafmonumenten zijn van een landbouwgemeenschap uit het bronzen tijdperk. Rondwandelen tussen monumenten van 4000 jaar oud, maakt indruk.

Op de terugweg hadden we iets minder tegenliggers en zo bereikten we vlot de gezellige pub “The Snowgoose” waar we heel lekker hebben gegeten.

Dankzij de gps vonden we gemakkelijk de botanische tuin van Inverness, maar we dachten toch even dat we fout zaten. De kleine maar mooie tuin ligt buiten het centrum midden tussen de plaatselijke sportterreinen. Hoewel vrij klein is de tuin zeker een bezoek waard. 

We hadden nog niet veel gestapt en besloten daarom via de Ness Island’s Walk naar het centrum van Inverness te wandelen. Je stapt onder cipressen en sequoia’s terwijl je de rivier stevig hoort stromen en de meeuwen hoort krijsen. Hangbruggen voor fietsers en voetgangers verbinden de eilandjes met de oevers van de Ness. Ze wiebelen nogal en ik was altijd opgelucht als ik er veilig was over geraakt. 

Het centrum van Inverness sprak ons niet erg aan. Er hingen rare figuren rond en heel wat winkelramen waren gebarsten, vandalisme of poging tot diefstal? We maakten snel rechtsomkeer. In een chique hotel aan de waterkant genoten we van een lekkere scone en een cappuccino/thee. 

In een kleine supermarkt deden we wat inkopen. Voor onze picknick vonden we een keienstrandje aan de meest noordelijke oever van Loch Ness. Omdat er geen banken stonden, zetten we ons op een rotsblok met onder onze billen het zachte kussen van André Rieu ;-)

Ondertussen zitten we op onze kamer in Druid’s View en hebben we een prachtig uitzicht over Inverness.

Na een zeer geslaagde, goedgevulde dag zullen we hier wel goed kunnen slapen.

Tot morgen